Crocchè di patate – krokety ziemniaczane

Historia dania ’e panzarotte

Crocchè di patate to kroket z ugotowanych ziemniaków, przetartych, doprawionych i usmażonych. W Neapolu nazywa się go też panzarotto, w liczbie mnogiej ’e panzarotte.

Słowo „panzarotto” miało w Neapolu dwa znaczenia. W domach mieszczańskich oznaczało smażony pieróg z nadzieniem: w pierwszej połowie XIX wieku Ippolito Cavalcanti opisuje „panzerotti” z jajkami, provolą, mozzarellą i szynką, smażone na smalcu. Dla ludu był to kroket z samych ziemniaków, sprzedawany przez ulicznych smażalników. W 1884 roku Matilde Serao pisze, że za jednego solda dostawało się „cztery lub pięć panzarotti, to znaczy małych smażonych placuszków”; w 1931 roku Vincenzo Caravaglios zapisuje okrzyk sprzedawców: „Panzarotte, caure ca còceno!”.

Nazwa „crocchè” pochodzi od francuskiego „croquettes”. A ziemniaki, jedzenie biedne i sycące, zostawiły po sobie także powiedzenie: „Napulitane, magnapatane”.