Menu

To prostsza siostra zupy z mul, którą w Neapolu przygotowuje się w Wielki Czwartek – to jedna z tradycji Wielkiego Tygodnia w mieście. Sos, który zostaje na dnie, wybiera się chlebem: w Neapolu nazywa się to „fare la scarpetta”.

Już w 1884 roku Matilde Serao opisuje „papierową torebeczkę” smażonych rybek kupowaną u smażalnika: to przodek cuoppo di mare.

Nazwa pochodzi od gestu, którym serowar „mozza”, czyli odrywa rękami kawałek ciągnącego się ciasta serowego, by nadać mu kształt. Mozzarella di Bufala Campana ma status ChNP od 1996 roku.

Nie ma udokumentowanego twórcy. Najczęściej przytaczana opowieść wiąże ją z futurystycznymi kolacjami Marinettiego w Grand Hotelu Quisisana na Capri, na początku XX wieku.

W Neapolu mówi się „'O purpo se coce dint'a ll'acqua soja”: ośmiornica gotuje się we własnej wodzie. Dotyczy to także ludzi – czasem trzeba cierpliwie pozwolić im dusić się we własnym sosie.

Pastecresciute należały do smażonych przysmaków sprzedawanych na ulicach Neapolu. Posiekane algi w cieście to neapolitański zwyczaj, rzadki w pozostałej części Włoch.

Pulpety były stałym niedzielnym daniem, które powstało po to, by wykorzystać czerstwy chleb. Ragù, w którym się duszą, jest w centrum komedii Eduarda De Filippo „Sabato, domenica e lunedì”.

O jej pochodzenie spierają się Neapol i Sycylia. Jeden z pierwszych spisanych przepisów jest neapolitański: opublikował go w XIX wieku książę Ippolito Cavalcanti w swoim traktacie kulinarnym.

Nazwa pochodzi od francuskiego „croquettes”. W Neapolu to także panzarotto ulicznych smażalników, którzy sprzedawali je, wołając „Panzarotte, caure ca còceno!”.

W XIX wieku stragany ostrygarzy w Santa Lucia sprzedawały ostrygi z jeziora Fusaro, gdzie hodowali je Burbonowie.

W Neapolu to niemal obowiązkowe danie Wigilii Bożego Narodzenia. Opowiada się, że Eduardo De Filippo, przy pustej spiżarni, wymyślił spaghetti „a vongole fujute”: z małżami, które uciekły, czyli bez nich.

Scialatielli to świeży makaron, który powstał na Wybrzeżu Amalfitańskim w XX wieku. Nazwa wiąże się z neapolitańskim słowem „scialare” – cieszyć się życiem.

W Neapolu ziemniaczane gnocchi nazywano „strangulaprievete”, dusicielami księży. Po sorrentyńsku zapieka się je w glinianym naczyniu z pomidorami, mozzarellą i bazylią.

„Azzeccata” po neapolitańsku znaczy „sklejona”: makaron ma pozostać kremowy i zwarty, tak by trzymał się razem na talerzu.

Pierwotnie paranza oznaczała smażone małe ryby różnych gatunków, które rybacy zatrzymywali dla siebie. Dziś w Neapolu tak nazywa się też mieszankę krewetek i kalmarów.

Baccalà to w Neapolu wigilijna ryba, obok węgorza capitone.

W nocy z 23 na 24 grudnia Neapolitańczycy tłumnie odwiedzają Porta Nolana i inne targi rybne, żeby kupić ryby na wieczerzę wigilijną.

Ośmiornica to jedno z najstarszych dań ulicznych Neapolu: w 1884 roku Matilde Serao opisuje kobiety, które sprzedawały ją gotowaną w morskiej wodzie.

Friarielli to kwiatostany jednej z odmian cime di rapa. Pochodzenie nazwy jest niepewne: według najpopularniejszej hipotezy wywodzi się od „frijere” – smażyć, czyli podsmażać na patelni.

W 1884 roku Matilde Serao wymienia „smażalniczki papryki” wśród ulicznych zawodów Santa Lucia, obok sprzedawców ostryg.

Narodziło się w Lotaryngii, na dworze Stanisława Leszczyńskiego; do Neapolu przywieźli je monsù, francuscy kucharze wielkich rodów. Tutaj „si’ comme a nu babbà” to komplement.

Podobno powstało na Capri przez przypadek: cukiernik zapomniał dodać mąki, a ciasto wyszło przez to lepsze.

Powstała na Półwyspie Sorrentyńskim pod koniec lat 70., w cukierni Carmine'a Marzuilla, z cytryn z wybrzeża.

Pod koniec XVII wieku Antonio Latini pisał: „Tu w Neapolu zdaje się, że każdy rodzi się z talentem i instynktem do wyrabiania sorbetów”.