PL
Italiano
English
Deutsch
Français
Español
Română
日本語
Sorbet cytrynowy
Sorbetto al limone
Sorbet cytrynowy.
Zawiera
Pod koniec XVII wieku Antonio Latini pisał: „Tu w Neapolu zdaje się, że każdy rodzi się z talentem i instynktem do wyrabiania sorbetów”.
Historia dania Sorbet cytrynowy
Sorbet cytrynowy robi się z wody, cukru i soku z cytryny, bez mleka i śmietanki. W Neapolu ma długą historię.
W 1634 roku francuski podróżnik Jean-Jacques Bouchard opisuje neapolitańskie sorbety jako „pewne wody z cytryn oraz innych owoców i kwiatów”: były to jeszcze napoje. Pod koniec XVII wieku Antonio Latini, stolnik na służbie hiszpańskiego wicekróla, spisuje przepisy na nie w „Scalco alla moderna” i notuje: „Tu w Neapolu zdaje się, że każdy rodzi się z talentem i instynktem do wyrabiania sorbetów”.
Bez zamrażarki potrzebny był śnieg. Handlarze śniegiem zbierali go na Monte Faito i na Wezuwiuszu, przechowywali w dołach i przywozili do miasta na grzbietach osłów; zmieszany z solą chłodził naczynie z sorbetem. W 1775 roku lekarz Filippo Baldini wydaje w Neapolu pierwszy traktat poświęcony sorbetowi.
Opowiada się, że Giacomo Leopardi, który ostatnie lata życia spędził w Neapolu, w dniu śmierci poprosił o „podwójną mrożoną lemoniadę”.
Czy sorbet narodził się w Neapolu?
Ma starsze, śródziemnomorskie korzenie, ale Neapol jest jednym z pierwszych miast, w których go skodyfikowano: Antonio Latini spisuje przepisy pod koniec XVII wieku, a Filippo Baldini wydaje tam w 1775 roku pierwszy poświęcony mu traktat.
Czym różni się sorbet od lodów?
Sorbet robi się z wody, cukru i owoców, bez mleka i śmietanki; lody zawierają mleko lub śmietankę.
Jak robiono sorbet bez zamrażarki?
Ze śniegiem zbieranym na Faito i na Wezuwiuszu, przechowywanym w dołach i mieszanym z solą wokół naczynia, by schłodzić masę.